دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۲۶

سست مکن زه که من تیر توام چارپر — روی مگردان که من یک دله‌ام نی دوسر

از تو زدن تیغ تیز وز دل و جان صد رضا — یک سخنم چون قضا نی اگرم نی مگر

گر بکشی ذوالفقار ثابتم و پایدار — نی بگریزم چو باد نی بمرم چون شرر

جان بسپارم به تیغ هیچ نگویم دریغ — از جهت زخم تیغ ساخت حقم چون سپر

تیغ زن ای آفتاب گردن شب را به تاب — ظلمت شب‌ها ز چیست کوره خاک کدر

معدن صبرست تن معدن شکر است دل — معدن خنده‌ست شش معدن رحمت جگر

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه — در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا — منبت هر دست و پا عشق بود در صور

نی پدر و مادرت یک دمه‌ای عشق باخت — چونک یگانه شدند چون تو کسی کرد سر

عشق که بی‌دست او دست تو را دست ساخت — بی‌سر و دستش مبین شکل دگر کن نظر

رنگ همه روی‌ها آب همه جوی‌ها — مفخر تبریز دان شمس حق ای دیده ور