دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۷

بکش بکش که چه خوش می‌کشی بیار بیار — هزیمتان ره عشق را قطار قطار

کنار بازگشادست عشق از مستی — رسید دلشدگان را گه کنار کنار

ز دست خویش از آن ساغری که می‌دانی — اگر چه نیک خرابم بیا بیار بیار

قرار دولت او خواه و از قرار مپرس — که نیست از رخ او در دلم قرار قرار

نگار کردن چون اشک بر رخ عاشق — حلاوتیست در آن رو که زد نگار نگار

ایا کسی که درافتاده‌ای به چنگالش — ز چنگ دوست رهیدن طمع مدار مدار

تو خون بدی وز عشقش چو شیر جوشیدی — چو شیر خون نشود تو از این گذار گذار

برو به باده مخدومْ شمسِ دین آمیز — که نیست باده تبریز را خمار خمار