دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۶

مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار — که دوش هیچ نخفتم ز تشنگی و خمار

لبم که نام تو گوید به باده‌اش خوش کن — سرم خمار تو دارد به مستیش تو بخار

بریز باده بر اجسامم و بر اعراضم — چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار

وگر خراب شوم من بود رگی باقی — چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار

چو لاله زار کن این دشت را به باده لعل — روا مدار که موقوف داریم به بهار

ز توست این شجره و خرقه‌اش تو دادستی — که از شراب تو اشکوفه کرده‌اند اشجار

مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر — به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی — توام خراب کنی هم تو باشیم معمار

بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن — نه لایقست که باشد غلام تو مکثار