دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۴۹

فغان فغان که ببست آن نگار بار سفر — فغان که بنده مر او را نبود یار سفر

فغان که کار سفر نیست سخره دستم — که تا ز هم بدرم جمله پود و تار سفر

ولیک طالع خورشید و مه سفر باشد — که تاز گردششان سایه شد سوار سفر

سفر بیامد وزان هجر عذرها می‌خواست — بدان زبان که شد این بنده شرمسار سفر

بگفتمش که ز روباه شانگی بگذر — که شیر کرد شکارم به مرغزار سفر

مراست جان مسافر چو آب و من چون جوی — روانه جانب دریا که شد مدار سفر

دود به لب لب این جوی تا لب دریا — دلی که خست در این راه‌ها ز خار سفر

به روی آینه بنگر که از سفر آمد — صفا نگر تو به رویش از آن غبار سفر

سفر سفر چو چنان یار غار در سفرست — تو بخت بخت سفر دان و کار کار سفر

همیشه چشم گشایم چو غنچه بر سر راه — چو سرو روح روانست در بهار سفر

چو شمس مفخر تبریز در سفر افتاد — چه مملکت که بگسترد در دوار سفر