دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۰

به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر — که از لب شکرین بخش یک دو صاع شکر

تو ارتقا به سخا جو مگو نه گو آری — نظر مکن که نیی یافت ارتفاع شکر

لب تو است که شکر ز عین او روید — نه منتظر که رسید نسیه از بقاع شکر

شکر به وقت شکر خوردنت نصیبی یافت — که بر مذاق دهان‌ها بود مطاع شکر

ببسته‌ای دو لب امروز زان همی‌ترسم — که از غم تو بماند ز انتفاع شکر

زهی نبات که دارد لب تو کز وی شد — امیر جمله نباتات بی‌نزاع شکر

دهان ببندم و بسته شکر همی‌خایم — که تا به جان برسد خوش به ابتلاع شکر