دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۷

گر تو خواهی وطن پر از دلدار — خانه را رو تهی کن از اغیار

ور تو خواهی سماع را گیرا — دور دارش ز دیده انکار

هر که او را سماع مست نکرد — منکرش دان اگر چه کرد اقرار

هر که اقرار کرد و باده شناخت — عاقلش نام نه مگو خمار

به بهانه به ره کن آن‌ها را — تا شوی از سماع برخوردار

وز میان خویش را برون کن تیز — تا بگیری تو خویش را به کنار

سایه یار به که ذکر خدای — اینچنین گفته‌ست صدر کبار

تا نگویی که گل هم از خارست — زانک هر خار گل نیارد بار

خار بیگانه را ز دل برکن — خار گل را به جان و دل می‌دار

موسی اندر درخت آتش دید — سبزتر می‌شد آن درخت از نار

شهوت و حرص مرد صاحب دل — همچنین دان و همچنین پندار

صورت شهوتست لیکن هست — همچو نار خلیل پرانوار

شمس تبریز را بشر بینند — چون گشایند دیده‌ها کفار