دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵۸

رحم بر یار کی کند هم یار — آه بیمار کی شنود بیمار

اشک‌های بهار مشفق کو — تا ز گل پر کنند دامن خار

اکثروا ذکر هادم اللذات — بشنوید از خزان بی‌زنهار

غار جنت شود چو هست در او — ثانی اثنین اذ هما فی الغار

ز آه عاشق فلک شکاف کند — ناله عاشقان نباشد خوار

فلک از بهر عاشقان گردد — بهر عشقست گنبد دوار

نی برای خباز و آهنگر — نی برای دروگر و عطار

آسمان گرد عشق می‌گردد — خیز تا ما کنیم نیز دوار

بین که لو لاک ما خلقت چه گفت — کان عشق است احمد مختار

مدتی گرد عاشقی گردیم — چند گردیم گرد این مردار

چشم کو تا که جان‌ها بیند — سر برون کرده از در و دیوار

در و دیوار نکته گویانند — آتش و خاک و آب قصه گزار

چون ترازو و چون گز و چو محک — بی‌زبانند و قاضی بازار

عاشقا رو تو همچو چرخ بگرد — خامش از گفت و جملگی گفتار