دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۶

ای سخت گرفته جادوی را — شیری بنموده آهوی را

از سحر تو احولست دیده — در دیده نهاده‌ای دوی را

بنموده‌ای از ترنج آلو — کی یافت ترنج آلوی را

سحر تو نمود بره را گرگ — بنموده ز گندمی جوی را

منشور بقا نموده سحرت — طومار خیال منطوی را

پر باد هدایتست ریشش — از سحر تو جاهل غوی را

سوفسطاییم کرد سحرت — ای ترک نموده هندوی را

چون پشه نموده وقت پیکار — پیلان تهمتن قوی را

تا جنگ کنند و راست آرند — تقدیر و قضای مستوی را

سوفسطایی مشو خمش کن — بگشای زبان معنوی را