دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۵

ای جان و قوام جمله جان‌ها — پر بخش و روان کن روان‌ها

با تو ز زیان چه باک داریم — ای سودکن همه زیان‌ها

فریاد ز تیرهای غمزه — وز ابروهای چون کمان‌ها

در لعل بتان شکر نهادی — بگشاده به طمع آن دهان‌ها

ای داده به دست ما کلیدی — بگشاده بدان در جهان‌ها

گر زانک نه در میان مایی — برجسته چراست این میان‌ها

ور نیست شراب بی‌نشانیت — پس شاهد چیست این نشان‌ها

ور تو ز گمان ما برونی — پس زنده ز کیست این گمان‌ها

ور تو ز جهان ما نهانی — پیدا ز که می‌شود نهان‌ها

بگذار فسانه‌های دنیا — بیزار شدیم ما از آن‌ها

جانی که فتاد در شکرریز — کی گنجد در دلش چنان‌ها

آن کاو قدم تو را زمین شد — کی یاد کند ز آسمان‌ها

بربند زبان ما به عصمت — ما را مفکن در این زبان‌ها