دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۷۱

در بگشا کآمد خامی دگر — پیشکشی کن دو سه جامی دگر

هین که رسیدیم به نزدیک ده — همره ما شو دو سه گامی دگر

هین هله چونی تو ز راه دراز — هر قدمی غصه و دامی دگر

غصه کجا دارد کان عسل — ای که تو را سیصد نامی دگر

بسته بدی تو در و بام سرا — آمدت آن حکم ز بامی دگر

گر به سَنام سر گردون روی — بر تو قضا راست سنامی دگر

ای ز تو صد کام دلم یافته — می‌طلبد دل ز تو کامی دگر

ای رخ و رخسار تو رومی دگر — ای سر زلفین تو شامی دگر

سوی چنان روم و چنان شام رو — تا ببری دولت رامی دگر

لطف تو عام آمد چون آفتاب — گیر مرا نیز تو عامی دگر

هر سحری سر نهدت آفتاب — گوید بپذیر غلامی دگر

بر تو و برگرد تو هر کس که هست — دم به دم از عرش سلامی دگر

بی‌سخنی ره رو راه تو را — در غم و شادیست پیامی دگر

این غم و شادی چو زمام دلند — ناقه حق راست زمامی دگر

شاد زمانی که ببندم دهن — بشنوم از روح کلامی دگر

رخت از این سوی بدان سو کشم — بنگرم آن سوی نظامی دگر

عیش جهان گردد بر من حرام — بینم من بیت حرامی دگر

طرفه که چون خنب تنم بشکند — یابد این باده قوامی دگر

توبه مکن زین که شدم ناتمام — بعد شدن هست تمامی دگر

بس کنم ای دوست تو خود گفته گیر — یک دو سه میم و دو سه لامی دگر