دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۷۹

غره وجه سلبت قلب جمیع البشر — ضاء بها اذ ظهرت باطن لیل کدر

انی وجدت امراه اوصفه تملکهم — او قمراء محتجباء تحت حجاب الفکر

داخله خارجه شارقه بارقه — صورتها کالبشر خلقتها من شرر

حین نأت تنقصنی حین دنت ترقصنی — کادسنا برقتها یذهب نور البصر

قامتها عالیه قیمتها غالیه — غمزتها ساحره ریقتها من سکر

هدهدها من سباء اتحفنا من نبً — مندیها اخبرنی غیبنی کالخبر

قلت لروح القدس ما هی قل لی عجباً — قال اما تعرفها تلک لا حدی الکبر