دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۸

بنمود مه وفا از این جا — هرگز نرویم ما از این جا

این جا مدد حیات جانست — ذوقست دو چشم را از این جا

این جاست که پا به گل فرورفت — چون برگیریم پا از این جا

این جا به خدا که دل نهادیم — کس را مبر ای خدا از این جا

این جاست که مرگ ره ندارد — مرگست بُدَن جدا از این جا

زین جای برآمدی چو خورشید — روشن کردی مرا از این جا

جان خرم و شاد و تازه گردد — زین جا یابد بقا از این جا

یک بار دگر حجاب بردار — یک بار دگر برآ از این جا

این جاست شراب لایزالی — درریز تو ساقیا از این جا

این چشمه آب زندگانیست — مشکی پر کن سقا از این جا

این جا پر و بال یافت دل‌ها — بگرفت خرد هوا از این جا