دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹

برخیز و صبوح را بیارا — پُر لَخلخه کن کنار ما را

پیش آر شراب رنگ آمیز — ای ساقی خوب خوب سیما

از من پرسید کو چه ساقیست — قندست و هزار رطل حلوا

آن ساغر پرعقار برریز — بر وسوسهٔ محال‌پیما

آن می که چو صعوه زو بنوشد — آهنگ کند به صید عنقا

زان پیش که دررسد گرانی — برجه سبک و میان ما آ

می‌گرد و چو ماه نور می‌ده — حمرا می ده بدان حمیرا

ما را همه مست و کف‌زنان کن — وان گاه نظاره‌کن تماشا

در گردش و شیوه‌های مستان — در عربده‌های در علالا

در گردن این فکنده آن دست — کان شاه من و حبیب و مولا

او نیز ببرده روی چون گل — می‌بوسد یار را کف پا

این کیسه گشاده از سخاوت — که خرج کنید بی‌محابا

دستار و قبا فکنده آن نیز — کاین را به گرو نهید فردا

صد مادر و صد پدر ندارد — آن مِهر که مِی بجوشد آنجا

این مِی آمد اصول خویشی — کز سکر چنین شدند اعدا

آن عربده در شراب دنیاست — در بزم خدا نباشد آن‌ها

نی شورش و نی قیست و نی جنگ — ساقیست و شراب مجلس آرا

خامش که ز سکر نفس کافر — می‌گوید لا اله الا