دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۳

من از سخنان مهرانگیز — دل پر دارم ز خواب برخیز

ای آنک رخ تو همچو آتش — یک لحظه ز آتشم مپرهیز

شیرم ز تو جوش کرد و خون شد — ای شیر به خون من درآمیز

با یارک خود بساز پنهان — مستیز به جان تو که مستیز

تسلیم قضا شدم ازیرا — مانند قضا تو تندی و تیز

بنگر که چه خون دل گرفتست — بر گرد قبام چون فراویز

در خشم مکن تو چشم خود را — وان فتنه خفته را مینگیز

خود خفته نماید و نخفتست — آن نرگس پرخمار خون ریز