دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۲

برخیز و صبوح را برانگیز — جان بخش زمانه را و مستیز

آمیخته باش با حریفان — با آب شراب را میامیز

یاد تو شراب و یاد ما آب — ما چون سرخر تو همچو پالیز

ای غم اجلت در این قنینه‌ست — گر مردنت آرزوست مگریز

مرگ نفس است در تجلی — مرگ جعلست در عبربیز

مجلس چمنیست و گل شکفته — ای ساقی همچو سرو برخیز

این جام مشعشع آنگهی شرم — ساقی چو توی خطاست پرهیز

ما را چو رخ خوشت برافروز — غم را چو عدوی خود درآویز

هشتیم غزل که نوبت توست — مردانه درآ و چست و سرتیز