دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۷

اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی سوز — به شبِ فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز

تو مخالفت همی کِش، تو موافقت همی کُن — چو لباسِ تو دَرانَند، تو لباسِ وصل می‌دوز

به مُوافقت بیابد، تَن و جان سماعِ جانی — ز رباب و دَف و سُرنا و زِ مطربان دَرآموز

به میانِ بیست مُطرب، چو یکی زَنَد مخالف — همه گم کُنند رَه را چو ستیزه شد قَلاوز

تو مگو همه به جنگند و زِ صلح من چه آید — تو یکی نِه‌ای هزاری، تو چراغِ خود برافروز

که یکی چراغِ روشن زِ هزار مُرده بهتر — که بِهْ است یک قَدِ خوش زِ هزار قامتِ کوز