دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۹

یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز — الفوز فی لقایک طوبی لمن یفوز

من آتشین زبانم از عشق تو چو شمع — گویی همه زبان شو و سر تا قدم بسوز

غوغای روز بینی چون شمع مرده باش — چون خلوت شب آمد چون شمع برفروز

گفتم بسوز و سازش چشمم به سوی توست — چشمم مدوز هر دم ای شیر همچو یوز

ما را چو درکشیدی رو درمکش ز ما — این پرده را دریدی آن پرده را مدوز

ای آب زندگانی بخشا بر آن کسی — کو پیش از این فراق در آن آب کرد پوز

اول چنان نواز و در آخر چنین گداز — اول یجوز آمد و امروز لایجوز

ای جان و بخت خندان در روی ما بخند — تا سرو و گل بخندد در موسم عجوز

در موسم عجوز چو در باغ جان روی — بنماید آن عجوز ز هر گوشه صد تموز

گوید به باغ جان رو گویم که ره کجاست — گوید که راه باغ نیاموختی هنوز

آن سو که نکته‌ها و رموز چو جان رسد — ای عمر باد داده تو در نکته و رموز

تو غمز ما طلب کن خود رمزگو مباش — با آن کمان دولت کو درمپیچ توز

گر نفس پیر شد دل و جان تازه است و تر — همچون بنفشه تر خوش روی پشت گوز

ان لم یکن لقلبک فی ذاته غنی — لم تغنه المناصب و المال و الکنوز

ان کنت ذا غنی و غناک مکتم — کم حبه مکتمه ترصد البروز

یا طالب الجواهر و الدر و الحصی — مثلان فی الظلام فهل تدر ما تحوز

می‌چین تو سنگ ریزه و در زین نشیب بحر — در شب مزن تو قلب که پیدا شود به روز

استمحن النقود به میزان صادق — ردا لما یضرک مدا لما یعوز