دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۰۴

عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس — ای دل تو آیت حق مصحف کژ خوان و مترس

جانوری لاجرم از فرقت جان می‌لرزی — ری بهل و واو بهل شو همگی جان و مترس

چون تو گمانی ابدا خایفی از روز یقین — عین گمان را تو به سر عین یقین دان و مترس

در دل کان نقد زری غایبی از دیدن خود — رقص کنان شعله زنان برجه از این کان و مترس

دل ز تو برهان طلبد سایه برهان نه توی — بر مثل سایه برو باز به برهان و مترس

سایه که فانی کندش طلعت خورشید بقا — سایه مخوانش تو دگر عبرت ماکان و مترس