دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۰۷

نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس — خیز شب را زنده دار و روز روشن نستکوس

پرها بر هم زند یعنی دریغا خواجه‌ام — روزگار نازنین را می‌دهد بر آنموس

در خروش است آن خروس و تو همی در خواب خوش — نام او را طیر خوانی نام خود را آنترپوس

آن خروسی که تو را دعوت کند سوی خدا — او به صورت مرغ باشد در حقیقت انگلوس

من غلام آن خروسم کو چنین پندی دهد — خاک پای او به آید از سر واسلیوس

گَرد کفش خاک پای مصطفی را سرمه ساز — تا نباشی روز حشر از جملهٔ کالویروس

رو شریعت را گزین و امر حق را پاس دار — گر عرب باشی و گر ترک و وگر سراکنوس