دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۱۳

ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس — زانک نیرزد کنون خون رهی یک لکیس

گنج نهان دو کون پیش رخش یک جوست — بهر لکیسی دلا سرد بود این مکیس

عاشقی آن صنم وانگه ترس کسی — یک‌دم و یک‌رنگ باش عاشق و آن‌گاه پیس

ای دل شکرستان از نمکش شور کن — آب ز کوثر بخور خاک در‌ِ او بلیس

زود بشو لوح را ز ابجد این کاف و نون — آنگه ای دل برو  نقطه خالش نویس

ای حسد موج زن بحر سیاه آمدی — خشت گل تیره‌ای ز آب جهنم بخیس

شمس حق و دین کشید تیغ برون از نیام — ای خرد دوک‌سار تار خیالی بریس