دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۱۹

یار نخواهم که بُوَد بدخو و غمخوار و تُرش — چون لحد و گور مغان تنگ و دل افشار و ترش

یار چو آیینه بود، دوست چو لوزینه بود — ساعت یاری نبود خایف و فرّار و تُرش

هر که بود عاشق خَود پنج نشان دارد بَد — سخت دل و سست قدم کاهل و بی‌کار و ترش

ور حشمش بیش بود هم تُرشی بیش کند — دان مَثَلِ بیشیِ او سرکهٔ بسیار ترش

بس کن شرح ترشان، این قدری بهر نشان — کی طلبد در دل و جان طبع شکربار ترش؟!