دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۲۰

دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمش — آنک بجست از کفم بار دگر بگیرمش

آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمش — گرچه گذشت عمر من باز ز سر بگیرمش

دل بگداخت چون شکر بازفسرد چون جگر — باز روان شد از بصر تا به نظر بگیرمش

راه برم به سوی او شب به چراغ روی او — چون برسم به کوی او حلقه در بگیرمش

درد دلم بتر شده چهره من چو زر شده — تا ز رخم چو زر برد بر سر زر بگیرمش

گرچه کمر شدم چه شد هر چه بتر شدم چه شد — زیر و زبر شدم چه شد زیر و زبر بگیرمش

تا به سحر بپایمش همچو شکر بخایمش — بند قبا گشایمش بند کمر بگیرمش

خواب شدست نرگسش زود درآیم از پسش — کرد سفر به خواب خوش راه سفر بگیرمش