دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۲۸

ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش — ای خسرو و ای شیرین! ای نقش و خیالت خوش

ای چهرهٔ تو مه‌وش، آب است و در او آتش — هم آتش تو نادر هم آب زلالت خوش

ای صورت لطف حق نقش تو خوش است الحق — ای نقش تو روحانی، وی نور جلالت خوش

ای مستی هوش آخر در مهر بجوش آخر — در وصل بکوش آخر ای صبح وصالت خوش

ای روز ز روی تو شب سایه موی تو — چون ماه برآ امشب ای طالع و فالت خوش

گر لطف و وصال آری ور جور و محال آری — آمیخته‌ای با جان ای جور و محالت خوش

دل گفت مرا روزی سالی گذرد زان مه — جان گفت به گوشِ دل: کای دل! مه و سالت خوش

تبریز بگو آخر با غمزهٔ شمس‌الدین — کای فتنهٔ جادویان! ای سحر حلالت خوش