دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۲۹

زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش — بس مشک نهان دارد زنهار بشوریدش

در شام دو زلف او صد صبح نهان بیشست — هر لحظه و هر ساعت صد بار بشوریدش

آن دولت عالم را وان جنت خرم را — کز وی شکفد در جان گلزار بشوریدش

آن باده همی‌جوشد وز خلق همی‌پوشد — تا روی شود از وی خمار بشوریدش

چشم و دل مریم شد روشن از آن خرما — نخلیست از آن خرما پربار بشوریدش

گم گشت دل مسکین اندر خم زلف او — باشد که بدید آید بسیار بشوریدش

شمس الحق تبریزی در عشق مسیح آمد — هر کس که از او دارد زنار بشوریدش