دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۳

درون ظلمتی می‌جو صفاتش — که باشد نور و ظلمت محو ذاتش

در آن ظلمت رسی در آب حیوان — نه در هر ظلمتست آب حیاتش

بسی دل‌ها رسد آن جا چو برقی — ولی مشکل بود آن جا ثباتش

خنک آن بیدق فرخ رخی را — که هر دم می‌رساند شه به ماتش

بسی دل‌ها چو شکر شد شکسته — نگشته صاف و نابسته نباتش

بپوشیده ز خود تشریف فقرش — هم از یاقوت خود داده زکاتش

اگر رویش به قبله می‌نبینی — درون کعبه شد جای صلاتش

شب قدرست او دریاب او را — امان یابی چو برخوانی براتش

ز هجران خداوند شمس تبریز — شده نالان حیاتش از مماتش