دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۲

هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش — با زهره درآ گویان در حلقه مستانش

هر جان که بود محرم بیدار کنش آن دم — وان کو نبود محرم تا حشر بخسبانش

می‌گو سخنش بسته در گوش دل آهسته — تا کفر به پیش آرد صد گوهر ایمانش

یک برق ز عشق شه بر چرخ زند ناگه — آتش فتد اندر مه برهم زند ارکانش

آن جا که عنایت‌ها بخشید ولایت‌ها — آن جا چه زند کوشش آن جا چه بود دانش

آن جا که نظر باشد هر کار چو زر باشد — بی‌دست برد چوگان هر گوی ز میدانش

شمس الحق تبریزی کو هر دل بی‌دل را — می‌آرد و می‌آرد تا حضرت سلطانش