دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۵

نگاری را که می‌جویم به جانش — نمی‌بینم میان حاضرانش

کجا رفت او میان حاضران نیست — در این مجلس نمی‌بینم نشانش

نظر می‌افکنم هر سو و هر جا — نمی‌بینم اثر از گلستانش

مسلمانان کجا شد نامداری — که می‌دیدم چو شمع اندر میانش

بگو نامش که هر کی نام او گفت — به گور اندر نپوسد استخوانش

خنک آن را که دست او ببوسید — به وقت مرگ شیرین شد دهانش

ز رویش شکر گویم یا ز خویش — که کفو او نمی‌بیند جهانش

زمینی گر نیابد شکل او چیست — که می‌گردد در این عشق آسمانش

بگو القاب شمس الدین تبریز — مدار از گوش مشتاقان نهانش