دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۳۶

برفتم دی به پیشش سخت پرجوش — نپرسید او مرا بنشست خاموش

نظر کردم بر او یعنی که واپرس — که بی‌روی چو ماهم چون بدی دوش

نظر اندر زمین می‌کرد یارم — که یعنی چون زمین شو پست و بی‌هوش

ببوسیدم زمین را سجده کردم — که یعنی چون زمینم مست و مدهوش