دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۵

آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش — و آنک می‌کرد او کرانه در میان آوردمش

آنک عشوه کار او بد عشوه‌ای بنمودمش — و آنک از من سر کشیدی کشکشان آوردمش

آنک هر صبحی تقاضا می‌کند جان را ز من — از تقاضا بر تقاضا من به جان آوردمش

جان سرگردان که گم شد در بیابان فراق — از بیابان‌ها سوی دارالامان آوردمش

گفت جان من می‌نیایم تا بننمایی نشان — کو نشان کو مهر سلطان من نشان آوردمش

مهربانی کردن این باشد که بستم دست دزد — دست بسته پیش میر مهربان آوردمش

چونک یک گوشه ردای مصطفی آمد به دست — آنک بد در قعر دوزخ در جنان آوردمش