دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۴

ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش — در جهان هر مرد و کاری مرد کار خویش باش

هر یکی زین کاروان مر رخت خود را رهزنند — خویشتن را پس نشان و پیش بار خویش باش

حسن فانی می‌دهند و عشق فانی می‌خرند — زین دو جوی خشک بگذر جویبار خویش باش

می‌کشندت دست دست این دوستان تا نیستی — دست دزد از دستشان و دستیار خویش باش

این نگاران نقش پرده آن نگاران دلند — پرده را بردار و دررو با نگار خویش باش

با نگار خویش باش و خوب خوب اندیش باش — از دو عالم بیش باش و در دیار خویش باش

رو مکن مستی از آن خمری کز او زاید غرور — غره آن روی بین و هوشیار خویش باش