دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۴۹

شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش — چو ز تیر تست بنده بکشد کمان آتش

چو بسوخت جان عاشق ز حبیب سر برآرد — چه بسوخت اندر آتش که نگشت جان آتش

بمسوز جز دلم را که ز آتشت به داغم — بنگر به سینه من اثر سنان آتش

که ستاره‌های آتش سوی سوخته گراید — که ز سوخته بیابد شررش نشان آتش

غم عشق آتشینت چو درخت کرد خشکم — چو درخت خشک گردد نبود جز آن آتش

خنک آنک ز آتش تو سمن و گلش بروید — که خلیل عشق داند به صفا زبان آتش

که خلیل او بر آتش چو دخان بود سواره — که خلیل مالک آمد به کفش عنان آتش

سحری صلای عشقت بشنید گوش جانم — که درآ در آتش ما بجه از جهان آتش

دل چون تنور پر شد که ز سوز چند گوید — دهن پرآتش من سخن از دهان آتش