دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵۰

به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش — وگر از غمزه جادو برد ایمان رسدش

لشکر دیو و پری جمله به فرمان ویند — با چنین عز و شرف ملک سلیمان رسدش

صد هزاران دل یعقوب حزین زنده بدوست — کر و فر شرف یوسف کنعان رسدش

لب عیسی صفتش مرده به دم زنده کند — گر پرد با پر جان جانب کیوان رسدش

نوح وقتیست که عشق ابدی کشتی اوست — گر جهان زیر و زبر کرد به طوفان رسدش

عشق او گرد برانگیخت ز دریای عدم — ید بیضا و عصایی شده ثعبان رسدش

جملگی تشنه دلان قوت از او می‌یابند — با چنین لقمه دهی شهرت لقمان رسدش