دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۵۲

آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش — بوک این همت ما جانب بستان کشدش

گرچه جان را نبود قوت این گستاخی — آنک جان از مدد رحمت جانان کشدش

هر دم از یاد لبش جان لب خود می‌لیسد — ور سقط می‌شنود از بن دندان کشدش

جانب محو و فنا رخت کشیدند مهان — تا بقا لطف کند جانب ایشان کشدش

ای بسا جان که چو یعقوب همی زهر چشد — تا که آن یوسف جان در شکرستان کشدش

هر کسی کو بتر از وی خرد فخر کند — گرچه چون ماه بود چرخ به میزان کشدش

هر که در دیده عشاق شود مردمکی — آن نظر زود سوی گوهر انسان کشدش

کافر زلف وی آن را که ز راهش ببرد — کفر آید بر او جانب ایمان کشدش

شمس تبریز مرا عشق تو سرمست کند — هر کی او باده کشد باده بدین سان کشدش