دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۳

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش — مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش

گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو — آن کس که مست گردد خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان ما را از او مترسان — من مستم و نترسم از چوب شحنگانش

ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه — برجه بگیر زلفش درکش در این میانش

اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید — جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش

آن روی گلستانش وان بلبل بیانش — وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش

این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست — بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش

دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد — پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش