دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۲

گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش — ور چرخ سرکش آید بر همدگر زنیمش

گر رخت خویش خواهد ما رخت او دهیمش — ور قلعه‌ها درآید ویرانه‌ها کنیمش

گر این جهان چو جانست ما جان جان جانیم — ور این فلک سر آمد ما چشم روشنیمش

بیخ درخت خاکست وین چرخ شاخ و برگش — عالم درخت زیتون ما همچو روغنیمش

چون عشق شمس تبریز آهن ربای باشد — ما بر طریق خدمت مانند آهنیمش