دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۸

صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش — برهم زنیم کار تو را همچو کار خویش

مگریز که ز چنبر چرخت گذشتنیست — گر شیر شرزه باشی ور سفله گاومیش

تن دنبلیست بر کتف جان برآمده — چون پر شود تهی شود آخر ز زخم نیش

ای شاد باطلی که گریزد ز باطلی — بر عشق حق بچفسد بی‌صمغ و بی‌سریش

گز می‌کنند جامه عمرت به روز و شب — هم آخر آرد او را یا روز یا شبیش

بیچاره آدمی که زبونست عشق را — زفت آمد این سوار بر این اسب پشت ریش

خاموش باش و در خمشی گم شو از وجود — کان عشق راست کشتن عشاق دین و کیش