دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۶۷

در عشق آتشینش آتش نخورده آتش — بی‌چهره خوش او در خوش هزار ناخوش

دل از تو شرحه شرحه بنشین کباب می‌خور — خون چون میست جوشان بنشین شراب می‌چش

گوشی کشد مرا می گوشی دگر کشد وی — ای دل در این کشاکش بنشین و باده می‌کش

هفت اخترند عامل در شش جهت ولیکن — ای عشق بردریدی این هفت را از آن شش

گاهی چو آفتابم سرمایه بخش صد مه — گه چون مهم گذاران در عشق یار مه وش

گر منکری گریزد از عشق نیست نادر — کز آفتاب دارد پرهیز چشم اعمش

صدغ الوفاء حقاء من فقدکم مشوش — وجه الولاء حقاء من عبرتی منقش

القلب لیس یلقی نادیک کیف یصبر — الاذن لیس یلقن حادیک کیف ینعش