دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۱

باز درآمد طبیب از در رنجور خویش — دست عنایت نهاد بر سر مهجور خویش

بار دگر آن حبیب رفت برِ آن غریب — تا جگر او کشید شربت موفور خویش

شربت او چون ربود گشت فنا از وجود — ساقی وحدت بماند ناظر و منظور خویش

نوش ورا نیش نیست ور بودش راضیم — نیست عسل خواره را چاره ز زنبور خویش

این شب هجران دراز با تو بگویم چراست — فتنه شد آن آفتاب بر رخ مستور خویش

غفلت هر دلبری از رخ خود رحمتست — ور نه ببستی نقاب بر رخ مشهور خویش

عاشق حسن خودی لیک تو پنهان ز خود — خلعت وصلت بپوش بر تن این عور خویش

شکر که خورشید عشق رفت به برج حمل — در دل و جان‌ها فکند پرورش نور خویش

شکر که موسی برست از همه فرعونیان — باز به میقات وصل آمد بر طور خویش

عیسی جان دررسید بر سر عازر دمید — عازر از افسون او حشر شد از گور خویش

باز سلیمان رسید دیو و پری جمع شد — بر همه شان عرضه کرد خاتم و منشور خویش

ساقی اگر بایدت تا کنم این را تمام — باده گویا بنه بر لب مخمور خویش