دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۳

ما به سلیمان خوشیم دیو و پری گو مباش — حسن تو از حد گذشت شیوه گری گو مباش

هست درست دلم مهر تو ای حاصلم — جان زرینم بس است مهر زری گو مباش

عشق کدام آتش است کو همه را دلکش است — چاکری او خوش است ملک و سری گو مباش

برکن از کار تو دست به یک بار تو — خشک لبم دار تو هیچ تری گو مباش

جان من از جان عشق شد همگی کان عشق — همره مردان عشق ماده نری گو مباش

سایه تو پیش و پس جان مرا دسترس — سایه آن نخل بس باروری گو مباش

جان صفا شمس دین از تبریزی چو چین — از تو مرا غیر این پرده دری گو مباش