دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۵

چون بزند گردنم سجده کند گردنش — شیر خورد خون من ذوق من از خوردنش

هین هله شیرِ شکار ! پنجه ز من برمدار — هین که هزاران هزار منّتِ آن بر منش

پخته خورد پخته‌خوار خام خورد عشقِ یار — خام منم ای نگار که نتوان پختنش

ای تو دهلزن به قل بنده تو را چون دهل — در تو درآویخته همچو دهل می‌زنش

گوشِ همه سرخوشان عشق کشد کش‌کشان — عشقِ تو داوودِ توست موم شده آهنش

دل همه مال و عقار خرج کند در قمار — چونک برهنه شود چرخ دهد مخزنش

دل ز سخن مال مال خواست زدن پر و بال — پرتو نور کمال کرد چنین الکنش