دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۶

باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوش — توبه کنان توبه را سیل ببردست دوش

گرز برآورد عشق کوفت سر عقل را — شد ز بلندی عشق چرخ فلک پست دوش

دولت نو شد پدید دام جهان را درید — مرغ ظریف از قفس شکر که وارست دوش

آنچ به هفت آسمان جست فرشته و نیافت — نک به زمین گاه خاک سهل برون جست دوش

آنک دل جبرئیل از کف او خسته بود — مرغ پراشکسته‌ای سینه او خست دوش

عقل کمالی که او گردن شیران شکست — عاشق بی‌دست و پا گردن او بست دوش

از شرر آفتاب شیشه گردون نکفت — سایه بی‌سایه‌ای دید دراشکست دوش

ماه که چون عاشقان در پی خورشید بود — بعد فراق دراز خفیه بپیوست دوش

آنک در او عقل و وهم می‌نرسد از قصور — گشت عیان تا که عشق کوفت بر او دست دوش

هر چه بود آن خیال گردد روزی وصال — چند خیال عدم آمد در هست دوش

خامش باش ای دلیل خامشیت گفتنست — شد سر و گوشت بلند از سخن پست دوش