دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۰

جان من‌ست او هی مزنیدش — آن من‌ست او هی مبریدش

آب من‌ست او، نان من‌ست او — مثل ندارد باغ امیدش

باغ و جنانش، آب روانش — سرخی سیبش، سبزی بیدش

متصل‌ست او، معتدل‌ست او — شمع دل‌ست او، پیش کشیدش

هر که ز غوغا، وز سر سودا — سر کشد این جا، سر ببریدش

هر که ز صهبا، آرد صفرا — کاسهٔ سکبا، پیش نهیدش

عام بیاید، خاص کنیدش — خام بیاید، هم بپزیدش

نک شه هادی، زان سوی وادی — جانب شادی، داد نویدش

داد زکاتی، آب حیاتی — شاخ نباتی تا به مزیدش

باده چو خورد او، خامش کرد او — زحمت برد او تا طلبیدش