دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷۹

باز درآمد طبیب از در ایوب خویش — یوسف کنعان رسید جانب یعقوب خویش

بهر سفر سوی یار خانه برانداخت دل — دید که خود بود دل خانه محبوب خویش

دل چو فنا شد در او ماند وی او کشف شد — آنچ بگفت او منم طالب و مطلوب خویش

شکر که عیسی رسید عازر ما زنده شد — شکر که موسی نمود معجزه خوب خویش

شکر که موسی برست از همه فرعونیان — شکر که عاشق رسید در کنف خوب خویش

شکر که خورشید عشق از سوی مشرق بتافت — در دل و جان‌ها فکند آتش و آشوب خویش

شکر که ساقی غیب شست به می جمله عیب — شکر که طالب رهید از غم دلکوب خویش