دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۲

تمام اوست که فانی شدست آثارش — به دوستگانی اول تمام شد کارش

مرا دلیست خراب خراب در ره عشق — خراب کرده خراباتیی به یک بارش

بگو به عشق بیا گر فتاده می‌خواهی — چنان فتاد که خواهی بیا و بردارش

میا به پیش ز درش ببین که می‌ترسم — ز شعله‌ها که بسوزی ز سوز اسرارش

وگر بگیردت آتش به سوی چشم من آ — که سیل سیل روانست اشک دربارش

حدیث موسی و سنگ و عصا و چشمه آب — ز اشک بنده ببینی به وقت رفتارش

برآر بانگ و بگو هر کجا که بیماریست — صلای صحت و دولت ز چشم بیمارش

برآ به کوه و بگو هر کجا که خفته دلیست — صلای بینش و دانش ز بخت بیدارش

که نور من شرح الله صدره شمعیست — که در دو کون نگنجد فروغ انوارش