دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۳

ندا رسید به عاشق ز عالم رازش — که عشق هست براق خدای می‌تازش

تبارک الله در خاکیان چه باد افتاد — چو آب لطف بجوشید ز آتش نازش

گرفت شکل کبوتر ز ماه تا ماهی — ز عشق آنک درآید به چنگل بازش

گرفت چهره عشاق رنگ و سکه زر — ز عشق زرگر ما و ز لذت گازش

در آن هوا که هوا و هوس از او خیزد — چه دید مرغ دل از ما ز چیست پروازش

گهی که مرغ دل ما بماند از پرواز — که بست شهپر او را کی برد انگازش

مگو که غیرت هر لحظه دست می‌خاید — که شرم دار ز یار و ز عشق طنازش

ز غیرتش گله کردم به خنده گفت مرا — که هر چه بند کند او تو را براندازش