دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۶

شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش — دل خراب طپیدن گرفت از آغازش

به بر گرفت رباب و ز سر نهاد کله — ز دست رفت دل من چو دید سر بازش

دل از بریشم او چون کلابه گردانست — کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش

دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیر — که تند می‌رسد آواز عقل پردازش

بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد — ولیک فعل غبار تنست غمازش

غبار جان بود و می‌رسد دگر جانی — که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش

جهان تنور و در آن نان‌های رنگارنگ — تنور و نان چه کند آنک دید خبازش

ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست — فدات جانم هر جا که هست بنوازش

شبی به طنز بگفتم دلا به مه بنگر — که هست مه را چیزی ز لطف پروازش

چو آفتاب نهان شد به جای او بنهند — چراغکی که بود شب شراراندازش

به هر دو دست دل از ماه چشم خود بگرفت — که دل ز غیرت شه واقفست و از نازش