دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۸۷

مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش — که هر دو آب حیاتست پخته و خامش

خمار باده او خوشترست یا مستی — که باد تا به ابد جان‌های ما جامش

ستم ز عدل ندانم ز مستی ستمش — مرا مپرس ز عدل و ز لطف و انعامش

جفای او که روان گریزپای مرا — حریف مرغ وفا کرد دانه و دامش

بسی بهانه روانم نمود تا نرود — کشید جانب اقبال کام و ناکامش

طرب نخواهد آن کس که درد او بشناخت — نشان نماند او را که بشنود نامش