دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۲

آمد آن خواجه سیماترش — وان شکرش گشته چو سرکا ترش

با همگان روترش است ای عجب — یا که به بیرون خوش و با ما ترش‌؟

از کرم خواجه روا نیست این — با همه خوش با من تنها ترش

زین بگذشتیم دریغست و حیف — آن رخ خوش‌طلعت زیبا ترش

ای ز تو خندان شده هر جا حزین — وی ز تو شیرین شده هر جا ترش

شاد زمانی که نهان زیر لب — یار همی‌خندد و لالا ترش

گر ترشی این دم شرطی بنه — که نبُوَد روی تو فردا ترش

بهر خدا قاعدهٔ نو منه — هیچ بوَد قاعده حلوا ترش‌؟

این ترشی در چه و زندان بود — دید کسی باغ و تماشا ترش‌؟

یوسف خوبان چو به زندان بماند — هیچ نگشت آن گل رعنا ترش

تا به سخن آمد دیوار و در — کز چه نه‌ای ای شه و مولا ترش‌؟

گفت اگر غرقه سرکا شوم — کی هلدم رحمت بالا ترش‌؟

مِی‌ دهدم عشق و ندیمی کند — غرقه شود در می و صهبا ترش

دست فشان روح رود مست تا — میمنه که نیست بدان جا ترش

بس کن و در شهد و شکر غوطه خور — که‌ت نهلد فضل موفا ترش