دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۱

توبه من درست نیست خموش — من بی‌توبه را به کس مفروش

بندهٔ عیب‌ناک را بمران — رحمت خویش را از او بمپوش

تو سمیع ضمیر و فکری و ما — لب ببسته همی‌زنیم خروش

هر غم و شادی‌یی که صورت بست — پیش تصویر توست خدمت کوش

نقش تسلیم گشته پیش قلم — گه پلنگش کنی و گاهی موش

می‌نماید فسرده هر چیزم — همچو دیگ‌ند هر یکی در جوش

می‌زند نعره‌های پنهانی — ذره ذره چو مرغ مرزنگوش

وقت آمد که بشنوید اسرار — می‌گشاید خدا شما را گوش

وقت آمد که سبزپوشان نیز — در رسند از رواق ازرق‌پوش