دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۴

کل عقل بوصلکم مدهش — کل خد ببینکم مخدش

مست گشتم ز طعنه و لافش — دردیش خوشتر است یا صافش

بصر العقل من جلالتکم — مثل الترک عینه اخفش

کر شوم تا بلندتر گوید — هر که او دم زند ز اوصافش

شارب الخمر کیف لا یسکر — صاحب الحشر کیف لا ینعش

زان دمی کو دمید در عالم — گشت پرگل ز قاف تا قافش

مسکن الروح حول عزته — مسکن لیس فیه یستوحش

اندرآید سپهر تا زانو — چو کشد بوی مشک از نافش

من اتاه الی الخلود اتی — و انتهی من مکانه المرعش

جان برید از جهان و عذرش این — کالفتی یافتم ز ایلافش